ஆற்றுப்படை இலக்கியம்: மரபும் பயணமும் | கலைமகன் பைரூஸ்

'ஆற்றுப்படை' என்பது சங்க இலக்கிய மரபில் தோன்றிய மிகவும் தனித்துவமான ஒரு இலக்கிய வகையாகும். இது வறுமையால் வாடிய புலவன் ஒருவன், வள்ளல் ஒருவரிடம் சென்று பரிசு பெற்றுத் திரும்பி வரும் வழியில், வறுமையால் துன்பப்படும் மற்றொரு கலைஞனைச் சந்தித்து, அவனை அந்த வள்ளலிடம் சென்று வளம் பெறுமாறு ஆற்றுப்படுத்துவதாகும் (வழிப்படுத்துவதாகும்). 'ஆறு' என்றால் வழி, 'படை' என்றால் படுத்துதல் அல்லது நெறிப்படுத்துதல் என்று பொருள்படும்.

ஆற்றுப்படை இலக்கியத்தின் கட்டமைப்பு

ஆற்றுப்படை இலக்கியங்கள் பெரும்பாலும் ஆசிரியப்பாவால் இயற்றப்படுபவை. இவை ஒரு கலைத்திறன் மிக்க படைப்பாக மட்டுமல்லாமல், அக்கால சமூக, பொருளாதார மற்றும் நிலவியல் வரலாற்று ஆவணமாகவும் திகழ்கின்றன. இதன் பொதுவான கட்டமைப்பு பின்வருமாறு அமையும்:

• வறுமையின் வெளிப்பாடு: பாட்டுடைத் தலைவனிடம் பரிசு பெற்று மீளும் கலைஞன், தான் அனுபவித்த வறுமை, பசி மற்றும் சமூக அவலங்களை முதலில் விவரிப்பான்.

• வள்ளலின் கொடைச் சிறப்பும் புகழும்: தான் சென்ற இடத்தின் இயற்கை வளம், மன்னனின் கொடைத்திறம், அவன் வழங்கிய உணவுகள் மற்றும் அணிகலன்களைப் பெருமிதத்துடன் எடுத்துரைப்பான்.

• ஆற்றுப்படுத்துதல்: இறுதியாக, வறுமையில் வாடும் புதிய புலவரிடம் , அந்த மன்னனைச் சென்றடைவதற்கான வழி மற்றும் அவனை அணுகும் முறையை மிகத் தெளிவாக வழிநடத்துவான். இது "யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக வையகமே" என்ற உயரிய அறச் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

சங்க இலக்கியத்தில் ஆற்றுப்படை நூல்கள்

சங்க இலக்கியத்தின் 'பத்துப்பாட்டு' நூல்களில் பாதி ஆற்றுப்படைகளாகவே உள்ளன. அவை:

நூல்	பாட்டுடைத் தலைவன்	முக்கியத்துவம்
திருமுருகாற்றுப்படை	முருகக்கடவுள்	கடவுளையே பாட்டுடைத் தலைவனாகக் கொண்டது.
பொருநராற்றுப்படை	கரிகால் பெருவளத்தான்	கரிகாலனின் கொடை மற்றும் காவிரிப் பூம்பட்டின வளம்.
சிறுபாணாற்றுப்படை	நல்லியக்கோடன்	முல்லை நில வளம் மற்றும் ஏழு வள்ளல்களின் புகழ்.
பெரும்பாணாற்றுப்படை	தொண்டைமான் இளந்திரையன்	தொண்டை மண்டலத்தின் நிலவியல் மற்றும் வாழ்வியல்.
மலைபடுகடாம்	நன்னன்	மலைவாழ் மக்களின் பண்பாடு மற்றும் இசைக் கருவிகளின் விவரிப்பு.

இவை அக்காலக் கலைஞர்களின் வாழ்க்கை முறை, அவர்கள் பயன்படுத்திய இசைக்கருவிகள் (யாழ்), ஐவகை நிலங்களின் தன்மை மற்றும் மன்னர்களின் கொடை அரசியல் ஆகியவற்றை நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளன.

இலங்கை இலக்கியச் சூழலில் ஆற்றுப்படை

இலங்கையின் இலக்கிய வரலாற்றில், சங்க காலத்து 'ஆற்றுப்படை' என்ற பெயரிலான பிரத்தியேக நூல் வகை ஒரு தனி இலக்கியப் பிரிவாகத் தோற்றம் பெறவில்லை. இதற்குப் பின்வரும் காரணங்கள் முக்கியமானவை:

1. இலக்கியப் போக்கு: இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியங்கள் பெரும்பாலும் பக்தி இலக்கியங்கள், காப்பியங்கள், மற்றும் வரலாற்றுப் பதிவுகளை (மகாவம்சம், சூளவம்சம் போன்றவை) முதன்மையாகக் கொண்டிருந்தன.

2. தூது இலக்கியத் தாக்கம்: இலங்கையில் எழுந்த 'தூது இலக்கியங்கள்' ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்குச் செல்லும் பயணத்தை விவரிக்கும் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. பயணத்தை மையமாகக் கொண்ட ஆற்றுப்படை மரபின் சில பண்புகள், இத்தகைய தூது இலக்கியங்களில் வெளிப்படுவதைக் காணலாம். 'வேல் தூது' என்ற ஒரு வகை இலக்கியம் இருந்ததாக எனக்குக் கற்பித்த ஆசிரியர் ஒருவர் (ஆதரமின்றிக்) கூறிய கருத்தினை இங்கு முன்வைக்கலாம் என்று துணிகிறேன். இதுபற்றிய விபரங்கள் யாரிடமாவது இருந்தால் தயவுசெய்து எனது மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அனுப்பிவைத்தால் இதில் இற்றைப்படுத்தவியலும். 

3. வாய்மொழி மரபு: இலங்கையின் மலையகம் மற்றும் வட - கிழக்குப் பகுதிகளில் நிலவும் நாட்டுப்புறக் கதைகளில், ஒருவரை வறுமை நீங்கி வளம் பெறுவதற்காக ஒரு இடத்திற்கு அல்லது ஒரு நபரிடம் வழிப்படுத்தும் பாங்கு காணப்படுகிறது. இவை முறையான இலக்கியங்களாகத் தொகுக்கப்படாவிட்டாலும், வாய்மொழி மரபில் ஆற்றுப்படைக்குரிய 'வழிப்படுத்துதல்' என்ற பண்பு நீடிக்கிறது.

இலங்கையில் (ஈழத்தில்) தனித்துவமான ஆற்றுப்படை இலக்கியங்கள் தோன்றாமைக்கு ஒரு முக்கிய காரணம், 'ஆற்றுப்படை' என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக-பொருளாதாரச் சூழலில் உருவான இலக்கிய வடிவமாகும் என்பதாகும். இதன் பின்னணியை பின்வரும் காரணிகள் மூலம் விளங்கிக்கொள்ளலாம்:

ஆற்றுப்படை இலக்கியத்தின் தனித்துவமான சூழல்

ஆற்றுப்படை இலக்கியம் என்பது சங்க காலத்தில் நிலவிய 'வள்ளன்மை' முறையின் விளைவாகும்.

• பரிசில் வாழ்க்கை: அக்காலத்தில் பாணர், கூத்தர், விறலியர், பொருநர் போன்ற கலைஞர் குழுக்கள், வறுமையின் காரணமாக மன்னர்களிடமும் வள்ளல்களிடமும் சென்று பாடிப் பரிசுகளைப் பெற்று வந்தனர்.

• வழிகாட்டும் மரபு: அவ்வாறு பரிசு பெற்றுத் திரும்பும் கலைஞர், வறுமையில் வாடும் மற்றொரு கலைஞனைப் பார்த்து, "நீ அந்த வள்ளலிடம் சென்றால் உன் வறுமை நீங்கும்" என்று வழிகாட்டுவதுதான் ஆற்றுப்படை இலக்கியத்தின் மையக்கரு. இது அந்தந்த காலத்து அரசர்களின் கொடைத்திறனைப் போற்றும் 'புறப்பொருள்' சார்ந்த மரபாகும்.

ஈழத்தின் சமூக, வரலாற்றுச் சூழல்

ஈழத்து இலக்கிய மரபில் சங்க காலத்துச் சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களிடம் காணப்பட்ட அந்த விரிவான 'பரிசில்' வழங்கும் முறை அல்லது கலைஞர் குழுக்கள் தங்கிப்பாடும் 'அவைக்கள முறை' ஈழத்தில் அதே வடிவில் இருந்ததற்கான சான்றுகள் குறைவு.

• கோயில் மையக் கலாச்சாரம்: ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சி பெரும்பாலும் பக்தி இலக்கியங்களைச் சுற்றியே அமைந்திருந்தது. அங்கு அரசர்களை விடக் கோயில்களும், இறையுமே முக்கிய பாட்டுடைத் தலைவர்களாக இருந்தனர்.

• இலக்கிய வடிவ மாற்றம்: ஈழத்தில் 'தூது', 'அந்தாதி', 'உலா', 'பிள்ளைத்தமிழ்' போன்ற பிரபந்த இலக்கியங்கள் அதிக அளவில் படைக்கப்பட்டன. ஆற்றுப்படை என்பது காலப்போக்கில் மாறி, பிற்காலத்தில் 'இறைவன் பால் ஆற்றுப்படுத்துவதாக' உருமாறியது (உதாரணம்: திருமுருகாற்றுப்படை. ஈழத்துப் புலவர்கள் இறைவனைப் போற்றும் பல நூல்களை எழுதினாலும், ஆற்றுப்படை எனும் குறிப்பிட்ட புறப்பொருள் வடிவத்தை விட பக்தி இலக்கிய வடிவங்களையே விரும்பினர்.

அரசியல் மற்றும் வரலாற்று நெருக்கடிகள்

ஈழத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியில், நீண்டகால அரசியல் மாற்றங்களும், தொடர்ச்சியான போர்களும் அல்லது வெளிநாட்டுத் தலையீடுகளும், சங்க காலத்தைப் போன்ற நிலையான 'மன்னர் அவைக்களங்களை' நீண்ட காலம் பேணுவதற்கு வாய்ப்பின்றி இருந்திருக்கலாம். ஆற்றுப்படை இலக்கியம் தோன்ற நிலையான அரச ஆதரவும், கலைஞர்களுக்கான பாதுகாப்புமிக்க சமூகச் சூழலும் அவசியமானது.

ஆற்றுப்படை இலக்கியம் என்பது சங்க காலத் தமிழகத்தின் நிலப்பிரபுத்துவ மற்றும் கலைஞர் வாழ்வியல் சூழலில் உருவான ஒரு தனித்துவமான வடிவமாகும். ஈழத்தில் இலக்கியங்கள் பக்தி மற்றும் தத்துவார்த்தப் பாதையிலேயே அதிகம் பயணித்ததால், மன்னர்களைப் பாடும் 'ஆற்றுப்படை' மரபு அங்கே தனித்து உருப்பெறவில்லை. இருப்பினும், நவீன காலத்தில் ஈழத்துப் படைப்பாளிகள் பலர், தற்காலச் சமூக அவலங்களையும் கருத்துகளையும் வெளிப்படுத்த இந்த 'ஆற்றுப்படை' வடிவத்தைத் தழுவிப் புதிய கவிதைகளை (உதாரணமாக: 'தமிழ்மகள் ஆற்றுப்படை' போன்ற நவீன முயற்சிகள்) எழுதியுள்ளனர்.

சுருங்கக்கூறின், ஆற்றுப்படை இலக்கியம் என்பது ஒரு கலைஞனின் வறுமையைப் போக்கும் கருவியாக மட்டுமன்றி, சமூகத்தின் கொடைப்பண்பை ஊக்குவிக்கும் ஒரு அறக் கருவியாகவும் விளங்கியது. சங்க காலத்தில் இது உச்சம் பெற்றிருந்தாலும், பிற்காலத்தில் இது சிற்றிலக்கியங்கள் மற்றும் தூது இலக்கியங்களுக்கு வித்திட்டது. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை, ஒரு தனி வகைமையாக இது நிலைபெறாவிட்டாலும், இலக்கியப் பயணங்கள் மற்றும் நாட்டுப்புறக் கதைகளில் இந்த ஆற்றுப்படுத்தும் மரபின் தாக்கம் இன்றும் நுண்ணியமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளதைக் காணவியலும்.