நாயக்கர் காலத்தில் எழுந்த சிற்றிலக்கியங்கள் | கலைமகன் பைரூஸ்

தமிழக வரலாற்றில் நாயக்கர் காலம் (கி.பி. 16-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 18-ஆம் நூற்றாண்டு வரை) தமிழ் மொழியும் இலக்கியமும் பெரும் வளர்ச்சி பெற்ற ஒரு பொற்காலமாகும். இக்காலத்தில் பேரிலக்கியங்களை விட, சிற்றிலக்கியங்கள் (பிரபந்தங்கள்) மிக அதிக அளவில் தோன்றித் தமிழுக்குச் செழுமை சேர்த்தன.

நாயக்கர் காலத்தில் சிற்றிலக்கியங்கள் வளர்ந்ததற்கான காரணங்கள் மற்றும்

அவற்றின் முக்கியப் பண்புகள் இதோ:

1. சிற்றிலக்கியங்கள் பெருகியதற்கான காரணங்கள்

• சிற்றரசர்களின் ஆதரவு: பேரரசுகள் மறைந்து பாளையக்காரர்களும் சிற்றரசர்களும் உருவானதால், அவர்களைப் புகழ்ந்து பாடும் குறவஞ்சி, தூது, உலா, பிள்ளைத்தமிழ் போன்ற இலக்கிய வடிவங்கள் தேவைப்பட்டன.

• சமயப் பரப்புரை: சைவ, வைணவ சமயங்களோடு சமண, பௌத்த, இசுலாமிய, கிறித்தவ சமயங்களும் தங்களின் கொள்கைகளைப் பரப்ப எளிய தமிழ் வடிவமான சிற்றிலக்கியங்களைக் கையாண்டன.

2. முக்கிய சிற்றிலக்கிய வடிவங்களும் படைப்புகளும்

நாயக்கர் காலத்தில் தொண்ணூற்றாறு வகை பிரபந்த வடிவங்கள் இலக்கணம் வகுக்கப்பட்டு முறைப்படுத்தப்பட்டன. அவற்றுள் சில முக்கியமானவை:

• குறவஞ்சி இலக்கியம்: நாயக்க மன்னர்களின் அவையில்தான் குற்றாலக் குறவஞ்சி போன்ற சிறந்த நூல்கள் அரங்கேறின. திரிகூடராசப்பக் கவிராயர் எழுதிய திருக்குற்றாலக் குறவஞ்சி இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். இது நாடக வடிவில், இசையோடு கூடிய எளிய மக்கள் மொழியில் அமைந்தது.

• பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியம்: இறைவனையோ, மன்னரையோ குழந்தையாகப் பாவித்து பத்து பருவங்களாகப் பாடும் மரபு இக்காலத்தில் உச்சம் தொட்டது. குமரகுருபரர் எழுதிய மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ், முத்துக்குமாரசாமி பிள்ளைத்தமிழ் ஆகியன இக்காலத்தின் மிகச்சிறந்த படைப்புகளாகும்.

• தூது இலக்கியம்: அஃறிணைப் பொருட்களையோ அல்லது உயர்திணைப் பொருட்களையோ தூது அனுப்புவதாகப் பாடுவது. குமரகுருபரரின் மதுரைக்கலம்பகம், மற்றும் தமிழ்விடு தூது (ஆசிரியர் பெயர் அறியப்படவில்லை) ஆகியவை நாயக்கர் காலத்துத் தமிழின் சிறப்பைக் கூறும் உன்னத நூல்களாகும்.

• பள்ளு இலக்கியம்: உழவர் வாழ்வியலையும் வேளாண்மையையும் சிறப்பித்துக் கூறும் இலக்கியம். முக்கூடலில் வாழும் மக்களின் வாழ்வியலைப் பேசும் முக்கூடற்பள்ளு இக்காலத்தில்தான் உருவானது.

• சதகம் மற்றும் அந்தாதி: நூறு பாடல்களைக் கொண்ட சதக நூல்களும் (எ.கா: தண்டலையார் சதகம்), அந்தாதி நூல்களும் இக்காலத்தில் பெருமளவில் எழுதப்பட்டு, மக்களுக்கு அறநெறிகளையும் சமயக் கருத்துகளையும் போதித்தன.

3. நாயக்கர் கால சிற்றிலக்கியங்களின் பொதுப் பண்புகள்

மக்கள் மொழிக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம்: கடினமான செந்தமிழ் நடையிலிருந்து மாறி, பாமர மக்களும் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் கொச்சைச் சொற்களும், பழமொழிகளும், பேச்சுவழக்குச் சொற்களும் சிற்றிலக்கியங்களில் தாராளமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன.

• சிருங்காரச் சுவை (அகப்பொருள்): மன்னர்களையும் இறைவனையும் பாட்டுடைத் தலைவனாகக் கொண்டு உலா வரும்போது, பெண்கள் அவர்கள் மீது காதல் கொள்வது போன்ற நயங்கள் (உலா, தூது இலக்கியங்களில்) மிகுந்து காணப்பட்டன.

• இசை மற்றும் நடனக் கூறுகள்: குறவஞ்சி, பள்ளு போன்ற இலக்கியங்கள் வெறும் வாசிப்புக்காக மட்டுமின்றி, மேடைகளில் ஆடுவதற்கும் பாடுவதற்கும் ஏற்ற சிந்து, கும்மி, கண்ணி போன்ற இசை மெட்டுகளில் அமைக்கப்பட்டன.

சுருங்கச் சொன்னால், நாயக்கர் கால சிற்றிலக்கியங்கள் என்பவை தமிழை அரண்மனைத் தமிழாக மட்டும் வைத்திருக்காமல், சாதாரண எளிய மக்களின் வாழ்வியலோடும், கலைகளோடும் பிணைத்த பெருமைக்குரியவை. தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் பக்திச் சுவையும் கற்பனைச் சுவையும் சாமானியர்களைச் சென்றடைய இவை பெருந்துணையாய் நின்றன எனலாம்.